Jolita Borgers

verhalen ● gedichten ● publicaties

Jolita Borgers is geboren in Rotterdam en woont al meer dan 13 jaar in Apeldoorn. Naast haar universitaire studie Psychologie schrijft zij gedichten en verhalen. In december 2007 kwam haar eerste gedichtenbundel uit over dierenleed met tekeningen van kinderen uit Apeldoorn, genaamd: "En nu kop uit het zand!"


In oktober 2010 is haar tweede gedichtenbundel verschenen: "Dansende zeebenen" met natuur- en balletfoto's van Murk Feitsma. Haar ambitie voor 2013/2014 is om een boek over dierenleed (over een bepaald dier) te schrijven. Dit boek zal gaan over de bewustwording van de mens in zijn omgang met dit specifieke dier . Daarna is het haar ambitie om een boek (roman) over bedreigde (zee)schildpadden af te ronden. "De contouren voor de roman liggen al klaar", zegt Jolita, "maar nu heeft mijn informatieve boek over dierenleed over een bepaald dier de voorrang. Welk dier dat is hou ik nog even voor mij...".

Jolita Borgers: "Ik vind het leuk om iets nieuws te uit te proberen. Iets wat nog niet eerder bij de kop is gepakt. De eerste gedichtenbundel gaat over dierenleed. Dit heb ik niet alleen voor ouderen geschreven met het doel het dierenleed onder de aandacht te brengen en het dierenwelzijn te bevorderen. Het idee was ook om, op een voorzichtige wijze, jonge kinderen mee te confronteren. Om het niet al te zwaar aan te zetten (het onderwerp dierenleed op zich is natuurlijk al heftig genoeg) heb ik voor de tekeningen een andere insteek gekozen. Mijn verzoek aan de jonge tekenaars was om een dier te tekenen die verlost is van zijn pijn. Ik stelde de vraag: "Hoe zou een dier er uit zien die geen pijn lijdt?" Op deze manier kreeg ik vrolijke, kleurige tekeningen tegenover de zware gedichten. Tekeningen die uit pure onschuld zijn gemaakt schijnen hun licht op het leed, met de hoop op een zonnige toekomst voor elk dier dat op deze aardbol pijn lijdt. Het 'project dierenleed' slaagde. Na uitkomst van het boekje heb ik enkele voordrachten gehouden op scholen. Zowel lokaal en landelijk (Kids for Animals) was er belangstelling voor."

Haar tweede gedichtenbundel is totaal wat anders. Het is ontstaan uit haar passie voor het klassiek ballet en de zee. "Ik wil de lezer laten zien dat ik niet alleen donkere gedichten over een zwaar onderwerp kan schrijven.

In tegenstelling tot het boekje over dierenleed is dit een heel toegankelijke bundel geworden. Het zijn heel sfeervolle gedichten; menselijke gebeurtenissen en gevoelens omtrent geboorte, dood, liefde, aanbidding, heimwee, overspel en nog meer ... ze zijn ons niet vreemd."

Jolita heeft de twee thema's, het ballet en de zee, in diverse thema's verweven. Zo vinden haar gedichten niet alleen plaats in de balletzaal of aan zij, maar ook in prachtige oorden, zoals Toscane, een oud theater .... Het eerste deel van de bundel valt onder het thema klassiek ballet, het tweede over de zee en het laatste hoofdstuk over een combinatie van beiden.

Jolita heeft lang gezocht naar een tekenaar of fotograaf. Haar eigen gevoel, intuïtie, was hierin leidend. Toen zij Murk's werk ontdekte viel alles op zijn plaats. Hij was degene die in beelden de tekst op de juiste manier kon vertolken en ondersteunen. De foto's moesten kunnen uitdrukken wat zij met de tekst in gedachten had. Volgens haar is een dergelijke indeling nog niet eerder in een gedichtenbundel verschenen, ook niet met foto's er in. Ook het onderwerp, klassiek ballet, is vrij uniek om over te dichten. Jolita is dan ook heel blij met het eindresultaat.

Het is een leuk geschenkenboekje geworden, niet alleen bestemd voor grote en kleine ballerina's, maar voor iedereen die van gedichten houdt en zichzelf een moment gunt zich op de thema's te laten meeslepen...net zoals men door de dans en de zee kant worden 'meegevoerd'...



Naast eigen werk schrijft Jolita eveneens in opdracht, zowel in de hoedanigheid als co-schrijfster als ook als zogenaamde "ghost writer".

Verklaring van de titels: 
"En nu ... kop uit het zand!" (2007) met een uitroepteken (!) is ontstaan, omdat de Jolita hiermee wil uitdrukken: "Kijk eens om je heen hoeveel dierenleed er is. Doe er wat aan en steek je kop niet in, maar uít het zand!"

"Dansende zeebenen" (2010) is vernoemd naar een van de gedichten uit deze bundel, genaamd "Kuiltjes met zorgen". Het is een combinatie van twee thema's (klassiek ballet en de zee).

| Copyright ©2013 |    | Jolita Borgers |